Join the family !

Zo maar eventjes 2 verjaardagsfeesten waren er te vieren afgelopen week in CaiCay. Het eerste feestje was van vrijwilliger Rahana uit Den Haag (doktores in spé). Ze had meteen alle kinderen van het dorp uitgenodigd om te trakteren met taart en allerhande snoepgoed. Het universele geliefde spelletje op muziek beter bekend als ´stoelendans´ werd fel gesmaakt door de kids.

 

Het tweede feestje was van leerling Oscar 10 jaar. Vrijwilligers señor Tom, Rahana, Diana en Antonia werden enthousiast ontvangen door de kinderen daarbij meteen voorzien van cake en het mierzoete Inca Cola. Het moet eeuwen geleden zijn dat señor Tom nog eens op een kinderverjaardagfeest was geweest, de kids sleurden hem onverbiddelijk mee op de dansvloer ! Om 9 uur ´s avonds verlieten we het feestje, buiten op de vrijwel autoloze straat liepen nog tientallen vrolijk lachende en spelende kinderen rond. The CaiCay kids own this pueblo !

Zo´n klein dorpje is toch een beetje one big family en de kids verwelkomen je ook meteen in hun gemeenschap ... Join the family ! Daar is toch iedere persoon naar op zoek, naar dat welkom-in-de-familie-gevoel ! Het is hartverwarmend om op iedere straathoek door de kinderen te worden aangesproken.

Dat welkom in de familie gevoel, is toch wel het centrale thema doorheem Hermanski´s Peru avontuur. Te beginnen met de 10 daagse rondreis met de Nederlandse dames onder leiding van vader-zoon tandem Americo en Gayle. Na 10 dagen samen al reizend lief en leed gedeeld te hebben, bouw je toch een reisfamilie band op die het hart doet glimlachen. Daarna werd Hermanski met open armen verwelkomd in zijn Peruaanse gastgezin ... om ten slotte af te sluiten bij de grote kinderfamilie van CaiCay.

Dat de familieband over de landsgrenzen heen voelbaar is, mocht Hermanski al op magisch realistische wijze ervaren op weg naar Machu Picchu ... het "Es mi vida" Adamo moment.

It runs in the family ! Net voor zijn vertrek naar Peru heeft Hermanski, tijdens de trouw van nonkel Jan en Vera kunnen aanschouwen hoe de samenwerking tussen de voltallige Lavreysen familie en de Lommelse politieke familie ... van de trouwdag een onvergetelijke dag maakte !

Ook aan de Hermanski kant van de familie is een familiebijeenkomst een echt feest ... met de kaartende nonkels en de zingende tantes, terwijl de talrijke kleinkinderen van de neven en nichten  als wervelwinden tussen de tafels lopen en spelen !

Niets is leuker dan aan tafel te kunnen bijschuiven bij een familie ! Net voordat Hermanski -samen met jeugdvriend de heer Tom Maes- naar de wekelijkse bouw-eens-een-webiste cursus ging ... kreeg hij ten huize van de familie Maes-Boutsen  elke week een lekkere friet met mayo of lasagna voorgeschoteld, ondertussen entertained door de vrolijk lachende kids Bram en Liene. Misschien wordt het wel eens tijd dat Hermanski zijn eigen Miss World tegen het lijf loopt ... om zelf een familie te beginnen !

Cola with a twist of coca, please !

Hermanski is binnengesprongen in het piepkleine Museo de la coca in San Blas, Cusco. Dat de magische blaadjes zowel een zonnige als een donkere zijde hebben kon hij met eigen ogen aanschouwen.

Al sinds mensenheugenis worden de coca bladeren in allerlei ceremonies gebruikt in Peru en omstreken. De coca plant wordt dan ook als heilig beschouwd ... en wordt als offer in de vorm van drie blaadjes (een coca-kintu) aan de berggoden (Apus), de zon (Inti) en moeder aarde (Pachamama) geschonken.

De cocabladeren worden ook gebruikt om op te eten ... soms in combinatie met llipt'a dat is een soort as van een plantaardige substantie (o.a. quinoa) die de alkaloïde in de coca bladeren doet vrijkomen. Hierdoor krijg je een verdovend gevoel in je mond (een lichte tandartsverdoving). Hermanski heeft dit zelf uitgetest en het blijkt te kloppen.

coca thee

De vele positieve effecten van de cocaplant zijn al eeuwen gekend in Zuid-Amerika, in het westen is de plant alleen maar gekend onder de vorm van de drug cocaïne. Ze hebben mij hier al verschillende keren gewaarschuwd om geen cocabladeren mee te nemen op het vliegtuig, wegens ten strengste verboden ! In het museum hingen foto´s van bekende ´slachtoffers´ van de drug o.a. Whitney Houston, Diego Maradonna en Freddy Mercury.

Coca groeit in de ´wenkbrauw van de jungle´ in het overgangsgebied tussen het hooggebergte en de echte jungle. De USA heeft een beetje hypocriete relatie met de coca plant, langs de ene kant komt de DEA (Amerikaanse drugspolitie) zelf in de Zuid-Amerikaanse landen de cocaplantages met pesticide kapotspuiten, om de invoer van cocaïne in de US te beperken, langs de andere kant is de US de grootste legale invoerder van coca-bladeren (daarover later meer).

Een verhaal dat ik hier opgepikt heb van de waanzin van deze oorlog tegen de drugs, is ´the story´ van een Amerikaanse familie die met hun Cesna vliegtuigje over het  grensgebied tussen Columbia en Peru aan het vliegen waren. Hun vliegtuigje werd uit het luchtruim geschoten door de DEA, die dachten dat het drugstrafficanten waren. De tragiek van een absurde strijd ... de Amerikanen zouden zich beter eerst afvragen waarom ze een zo groot cocaïne probleem hebben in hun land.

Langs de ene kant voert de VS dus oorlog tegen de plant, langs de andere kant is het tevens de grootste legale invoerder van coca ... Niemand minder dan de Coca Cola company voert jaarlijks tonnen coca in om het te gebruiken als extract in het wereldberoemde drankje. Wereldwijd zitten er dus miljarden mensen al jarenlang onbewust aan de coca !

Cai Cay

Hermanski doet 4 weken vrijwilligerswerk voor het Yunca Punku project in CaiCay. Het dorpje ligt in de heilige vallei zij aan zij met de snelstromende Urubamba rivier, enkele kilometers verder dan de Inca-ruïnes van Pikillaqta. Hermanski neemt 's maandags de bus vanuit Cusco richting San Salvador, net voordat we San Salvador bereiken stapt hij of om vervolgens een 1 sol kostende taxirit naar het dorpje CaiCay te nemen, waar hij tot vrijdagsavonds verblijft. In het weekend is een appartement in Cusco, zijn thuis ver weg van huis. The best of both worlds : in de week de rust van de vallei en in het weekend de drukte en vertier van de stad.

Het Yunca Punku project is vernoemd naar een vlakbij gelegen eeuwenoude Inca-brug over de Urubamba rivier. Het project slaat dan ook een brug tussen Peru en de Westerse wereld. Vrijwilligers vanuit Europa en Noord-Amerika komen in CaiCay in contact met de Peruaanse cultuur, terwijl de kinderen van CaiCay in contact komen met de Westerse wereld. Ook een best of both worlds.

CaiCay ligt niet echt langs een belangrijke verbindingsweg, auto's passeren er dan ook zelden over de 500 m verharde weg dat het dorpje rijk is. De kinderen spelen -lekker ouderwets- de hele dag door op straat. Er staan in totaal 64 kinderen op de aanwezigheidslijst van het project, dagelijks komen er tussen de 25 a 35 kinderen naar het klaslokaal ...  Deze week donderdag op de wekelijkse sportdag was een topdag met 42 kinderen present. Dat is een hele bende en Hermanski stond er de voorbije 2 weken alleen voor ... vanaf volgende week komt er versterking onder de vorm van 3 vrijwilligers : 2 ladies uit Duitsland en 1 uit Nederland.

Omdat er de voorbije weken maar 1 vrijwilliger was, werd er enkel in de namiddag 2 uurtjes les gegeven. Piece of cake zul je zeggen ... maar het is toch een hele opgave om deze mix van leeftijden -kids tussen 2 en 16 jaar- twee uur lang te entertainen. Door deze parttime-leraar-ervaring heeft Hermanski alleen maar meer respect gekregen voor de vele leerkrachten die mijn familie rijk is ... Het vraagt toch veel arbeid en creativiteit om die bengels te begeleiden.

Er wordt wiskunde, engels en aardrijkskunde gegeven aan de oudsten, en de jongsten spelen spelletjes of maken tekeningen dat het een lieve lust is. Kabouter Plop is nu ook in Zuid-Amerika geintroduceerd. Hermanski leert ondertussen zelf ook nog wat bij, zo is de Engelse les paradoxaal genoeg een ideale springplank om het Spaans wat bij te schaven.

De Peruaanse Ernesto is de man achter het Yunca Punku project, hij is een gepensioneerd ingenieur. Ernesto dacht dat Praag de hoofdstad van België was. Maarja zo gek is dat ook weer niet ... Kent er iemand in België de hoofdstad van een klein land in Zuid-Amerika, pakweg Paraguay bijvoorbeeld ? Als Hermanski hier in Peru zegt dat hij uit Belgica komt, zeggen ze meestal oei dat klinkt ver weg, ligt dat land ergens in Europa ? No, Belgica lies somewhere over the rainbow ... nunca sabe donde estas ... zelfs de eigen regering kan het niet vinden !

In het weekend is er tijd om in Cusco kopieën te maken ... Onder andere Kuifje en de smurfen worden naast Mickey Mouse digitaal uitgeprint om de CaiCay-iaanse jeugd te entertainen. Ook heeft Hermanski al enkele 'educatieve' spellen gekocht op de zaterdagmarkt zoals Scrabble en Pictionary. Scrabble op zijn Spaans is natuurlijk ook educatief voor señor el profesor. Hermanski begint zich al een dorpsschoolmeester te voelen als hij door Caicay wandelt, omdat alle kinderen van het dorp hem herkennen ... Hey señor Tom, que pasa ?

Op de wekelijkse sportdag trekken we met zijn allen naar het plaatselijke voetbalveld aan de rand van het dorpje, waar ook de officiële school ligt (die nu gesloten is, vanwege zomervakantie). Het voetbalveld heeft het mooiste stadion ter wereld in de vorm van de omringende bergen van de heilige vallei. De plaatselijke school is een groot modern gebouw, met een hypermodern minivoetbalveld waar menige Belgische stad jaloers zou op zijn. Dat zie je wel meer in Peruaanse dorpjes ... een gigantisch schoolgebouw annex voetbalterrein of twee. De -voor Peruaanse begrippen- moderne schoolgebouwen passen niet echt in de eenvoudige dorpjes, waar de meeste huizen uit adobe-stenen zijn opgetrokken ...veelal ontbreekt er glas in de ramen van de huizen, en lijken de kamers zo over te gaan in de tuin. Echt wel een terug-in-de-tijd-Bokrijk gevoel.

Zo hebben de overburen van Hermanski, twee blauwe deuren in hun huis. Langs de ene deur komen 's avonds en 's morgens de koeien binnen en buiten en langs de andere deur krijg je toegang tot een buurtwinkel. De beurtwinkels zijn nog niet uitgestorven in Peru, CaiCay heeft er wel een stuk of 6, 7 ... piepkleine 1 kamerwinkels waar de plaatselijke bevolking elkaar ontmoet om de laatste roddels uit te wisselen. Het leven zoals het is Peru ...

By the way voor uw trivial-pursuit-kennis... Asuncion is de hoofdstad van Paraguay !

1 dag Bolivië

De dag begon in Puno, Peru waar de bus vertrok naar Copacabana, Bolivië. Langs de oevers van het Titicacameer gingen we richting Boliviaanse grens ... waar het tot Hermanski's verbazing bijzonder gezapig aan toe ging. Eerst moest iedereen uitstappen uit de bus (die bus bleef in Peru achter), te voet moesten er enkele stempels gehaald worden in een tweetal gebouwtjes aan de Peruaanse kant. Vervolgens moest je -mooi symbolisch- een kleine heuvel opgaan en door een grote stenen boog lopen : de poort naar "infinity and beyond" aan de Boliviaanse kant. Daar was een kantoortje waar je eveneens een stempel moest ophalen. Er was echter niemand aan beide kanten van de grens die controleerde of je daadwerkelijk die stempels ging halen !

Aan de Boliviaanse kant moesten we in mini-bussen overstappen, langs Hermanski zat een bende Argentijnen, uit Buenos Aires, die over land helemaal naar Machu Picchu gereisd waren. Ze vertelden dat er tussen Buenos Aires en Montevideo de breedste rivier ter wereld ligt, namelijk de Rio de la Plata... een boottochtje over de rivier naar Montevideo duurt plus minus 2,5 tot 3 uur !!! Toch bijzonder vriendelijke gasten die Argentijnen, en niet de luidruchtige nozems waar leraar Español Fernando over sprak. Al zagen ze er wel een beetje als nozems uit.

Copacabana bleek een klein dorpje te zijn maar toch bijzonder aangenaam om te vertoeven. Voor 50 Peruaanse soles, kreeg je 120 Bolivianos, terwijl de prijzen hetzelfde bleven 20 Bolivanos (20 soles) is een maaltijd, en 35 Bolivianos (35 soles) is de prijs voor een t-shirt. Bolivia blijkt dus een stuk goedkoper dan Peru, allen daarheen ! At the Copa ... Copacabana,  he hottest spot south of Havana ... ! 

zakje popcorn

Copacabana ligt op een soort van schiereiland in het Titicacameer. In de stad vertrekken de bootjes naar het Eiland van de zon en het Eiland van de maan.  Bootje op en twee uur later kwamen we aan op het Isla del Sol. Daar hadden we maar een uurtje om enkele foto's te nemen als bewijs dat we er geweest waren, voordat we weer konden inschepen voor de terugreis. Op de boot zaten we langs twee Nederlandse dames ... die moesten lachen toen we vertelden dat we maar een uurtje op het eiland hadden verbleven. Zijzelf hadden twee dagen op het Eiland van de zon en een dag op het nabijgelegen Eiland van de maan doorgebracht.

Je kon het huisje zien liggen op la Isla de la luna waar ze overnacht hadden. Dat lag namelijk moederziel alleen boven op het eiland naast een rij bomen. Ze vertelde dat het 's nachts flink gestormd had daarboven !

Terug in Copacabana hebben we nog een bezoek gebracht aan de plaatselijke Kathedraal, die vanbuiten een beetje oosters aandeed. Voor de kathedraal stonden er rijen auto's die versierd werden met kleurrijke bloemen en slingers, als een soort van inwijdingsritueel voor de nieuwe wagens. Op wikipedia stond te lezen dat de kerk gebouwd is op een eeuwenoude vruchtbaarheidstempel ! Allen daarheen :-)

Een nachtje Bolivië later, konden we de volgende dag weer de bus terugnemen naar Puno en zat ons dagje Copacabana erop. Eénmaal terug in Puno -het was half vier in de namiddag- hadden we de keuze om al om 4 uur terug te gaan naar Cusco, of nog enkele uurtjes te blijven tot 9 uur 's avonds. Should I stay or should I go now ? Het stralende zonnige weer deed Hermanski besluiten om Puno nog wat nader te verkennen. De Nederlandse meiden Lindsay en Laura besloten om de bus van 4 uur al te nemen terug naar Cusco.

Hermanski wandelde van het busstation naar het meer, en kreeg het lumineuze idee om naar het Titicaca meer toe te stappen. Vanaf de stenen dijk van Puno liepen er trapjes naar het meer toe. Tussen het meer en de dijk lag er een soort van gras en rietland ... toen Hermanski 10 meter ver was op dit grasland, begonnen zijn schoenen weg te zakken ... In paniek dacht hij dat het drijfzand was, en zakte nog wat verder weg in de modder (tot kniehoogte). Al strompelend kon hij zich toch vrijmaken. Terug bij de dijk aangekomen, bleken zijn bergschoenen en jeansbroek onder de zwarte modder te zitten ! Zo kon hij de bus toch niet op ?

Improviseren maar ... Hermanski herinnerde zich dat er een beetje verderop toeristenkraampjes waren, waar ze goedkope hippie broeken verkochten. U kent ze wel .. van die foute pyjama broeken in felle kleuren. Hermanski ging als "mudman" op weg naar de kraampjes, waar vlug de 1ste de beste hippiebroek gekocht werd. In een nabijgelegen openbaar toilet kon er van broek gewisseld worden en hup Hermanski de straat weer op. Al betwijfelt hij ten zeerste of de hippiebroek qua aandachttrekkerij, een beter alternatief was dan de met modder besmeurde jeansbroek.

Als hippie dan maar in een fietsriksja gesprongen richting Puno centrum ... op zoek naar een wasserij ! In Cusco struikel je over de wasserijen, die voor een zacht prijsje al je wasgoed doen. Maar hoe gaat dat, als je haast hebt ? In Puno kon Hermanski na een vijftal winkelstraten afgezocht te hebben, geen enkele lavanderia vinden ! Uiteindelijk -godzijdank- toch een lavanderia gevonden ... die er twee uur over zou doen om de jeansbroek weer spic en span te krijgen. Broek geregeld, nu de schoenen nog.

Voor dat probleem ging Hermanski op zoek naar een pleintje, want daar zitten in Peru meestal de schoenpoetsers. Eénmaal op het pleintje aangekomen, moesten twee schoenpoetsers lachen toen ze mijn schoenen zagen. Waar heb jij ingezeten, signor ? De met pekzwarte modder besmeurde veters werden als eerste uit de schoenen gehaald en na een onderdompeling in een plaatselijke fontein ... kwamen ze weer als nieuw te voorschijn. Met mijn bergschoenen zijn twee schoenpoetsers ruim 30 minuten zoet geweest. Hermanski kon zelf amper geloven dat ze alle sporen van de centimeters dikke zwarte modderlaag als sneeuw voor de zon deden verdwijnen, van vakmanschap gesproken !

Met propere schoenen, maar nog steeds met de 'foute' felblauw gestreepte hippiebroek aan, liep Hermanski verder door het centrum van Puno. Na het eten van een overheerlijke houtovenverse pizza Napolitano ging Hermanski weer op weg om zijn jeansbroek op te halen. Al wandelend brak er plots een fel onweer los, Hermanski liep door de straten -die in Peru bij onweer al snel in rivieren veranderen- naar de lavanderia. Daar trok hij zijn pas gewassen en gestreken jeansbroek weer aan, goodbye hippie pants. In een nabijgelegen internetcafé ging hij schuilen voor de felle regenbuien. Een half uurtje later kwam de eigenaar van de zaak zeggen dat hij het internet ging afsluiten vanwege het onweer.

Hermanski besloot dan maar om terug te gaan naar de busterminal. Toen hij zijn hoofd weer buitenstak, zag hij tot zijn verbazing dat de straten van Puno helemaal wit waren ! Er was het voorbije half uur een 10 cm dik hageldeken gevallen. Hermanski sprong een taxi in die zich zich over de witte straten van Puno een weg baande, tussen de baggerende fietsriksjas door ! Eens veilig en wel aan de busterminal toegekomen, maakte Hermanski bovenstaande foto ... Een uurtje later zat hij in de royale relaxzetels van de dubbeldekslaapbus en kon hij met een glimlach terugdenken aan de "5 uurtjes extra in Puna" ... De natuurelementen hadden hem op topentertainment van de bovenste plank getrakteerd !

Titicaca meer

Soms kan het snel gaan ... Hermanski liep over straat in Cusco en kwam Rik tegen, de altijd goedlachse Nederlandse secretaris van de Spaanse school. Rik riep :"Hoi hoi ... en nog een leuke reis vanavond !" Hermanski riep zonder nadenken :"Ja, dat zal wel lukken !" 5 stappen verder dacht hij :"Welke reis ?"

Toen ging eurekagewijs, het lampje branden. Lindsay ... Hermanski's student-huisgenoot, zou diezelfde avond samen met haar Nederlandse vriendin Laura voor een driedaagse reis naar het Titicaca meer gaan, maar Hermanski ging niet mee. Dus liep hij verder naar huis, twee minuten later hoorde hij plots " hey Tom": roepen ... en keek hij om. Daar liepen Laura en Lindsay, ze hadden in de namiddag hun reis geregeld. Hermanski dacht :"als Rik dacht dat ik op reis ging ... waarom zou ik het zelf niet denken ... Laten we gek doen, ik ga ook mee ... zou het nog lukken ?"

Het was 6 uur 's avonds en de nachtbus zou rond 10 uur vertrekken, rap de taxi in (in Cusco centrum kost een taxirit tussen de 3 en 5 soles). Lindsay liet hem het reisbureau zien, en jawel er was welgeteld 1 plaats beschikbaar op de bus. Voor Hermanski het wist was het geregeld ... "Here I come lago Titicaca, met de Nederlandse meiden !" En zo zie je maar het kan snel gaan in het leven ! Zoveel keuzemogelijkheden ... aan u de keuze !

Puno is de stad van bestemming aan de oevers van het Titicaca meer, zo meer liefst 3800 meter boven de zeespiegel ! Ik heb hier in Cusco het  verhaal gehoord van een oudere Peruaan dat het Titicaca-meer vroeger -miljoenen jaren geleden- eigenlijk de oceaan was, maar dat het opgetild is tot duizelingwekkende hoogte ! Het meer heeft nog altijd een zeker zoutgehalte ... dus wie weet is het wel waar. Verder vertelde deze
man een verhaal over de Inca mythologie. De zon stuurde zijn zoon Manco Capac uit en de maan zond haar dochter Mama Ocllo uit om licht en cultuur te brengen in de wereld. Manco Capa en Mama Occlo kwamen tevoorschijn uit het Titicaca meer en begonnen hun zoektocht naar een plaats om hun koninkrijk te stichten. Toen ze de vallei bereikte waar Cusco vandaag ligt, plantte Manco zijn gouden staf  genaamd  ‘tapac-yauri’ in de grond, de stof zonk diep in de vruchtbare grond ... het teken naar waar ze gezocht hadden. En zo onstond Cusco en het Inca rijk.

's Werelds hoogst bevaarbare meer, ligt op de grens met Bolivia, en de lokale taal Aymara wordt zowel in Bolivia als Peru gesproken. Het Titicaca meer is 180 km lang, 90 km breed en 281 m diep.

Heel Peruaans was er eigenlijk niets geregeld -van onze all-in reis- toen we vroeg in de morgen in Puno aankwamen, maar enkele telefoontjes later ... en al wachtende vanille koekjes ontbijtend in het verkeerde hotel (de bedden stonden op kratten, en we moesten de kamer delen met Braziliaanse deernes) vonden we uiteindelijk de juiste man die alles wat al geregeld zou moeten zijn nog eens zou regelen . En zo konden we om 7 uur 's morgens op weg voor de geboekte boottocht vanuit Puno naar het eiland Taquila (plus minus twee uur varen).

Onderweg deden we de Uros gemeenschap aan. De Uros bewoners hebben het meer overwonnen door plaggen van een soort van drijvende turf samen te binden. Op deze drijvende laag worden er tevens lagen riet aangebracht, zo onstaat er een zelfgemaakt eiland (ook verkrijgbaar bij de betere doe het zelf zaak). In de blakende zon stonden de bewoners ons al zwaaiend welkom te heten. Over een strook van enkele honderden meters, lagen er verschillende 'gemeenschappen'... die als in een soort van rieten Disneyland, de toeristenboten ontvingen. Er werden demonstraties gegeven van de levensstijl ... onder andere een soort gedroogde kip en flamingo's als huisdier, zijn beelden die bleven hangen bij Hermanski !

Als toemaatje werd er een boottochtje met een rieten schip aangeboden, tegen betaling wel te verstaan. De 'president' van de gemeenschap en zijn hulpje roeiden de fiere rietenboot naar een aangrenzende rieten gemeenschap. En toen was het tijd om verder te varen ...  naar Taquila Island ! Tuh Tuh .. Tuh Tuh Tuh ...Tuh ... Taquila !

Anderhalf uur varen later kwamen we aan op het zonovergoten eiland. Het water van het meer was er Middelandse Zee blauw ... en de bewoners stonden ons op te wachten in hun 'traditionele' klederdracht. Met muts en lendenband. Aan de muts kan je zien of de man getrouwd is of vrijgezel, en op de lendenband staat de hele familiegeschiedenis in symbolen uitgebeeld. Hermanski speelde met het idee om zich een vrijgezellenmuts aan te schaffen ... Om zo proefondervindelijk de plaatselijke schoonheden duidelijk te maken dat hij nog steeds 'available' was ... maar de designs stonden hem niet echt aan.

Op het eiland hebben we een maaltijd genuttigd van forel met frietjes en Quinoa-soep, ondertussen werden er enkele volksdansen opgevoerd. Bokrijk in de Andes ... tafelgenoten waren een Spanjaard uit de buurt van Valencia en een Japanse vader en dochter uit de omgeving van Tokyo. De Japanse vader wou alles weten over Hermanski's reis naar Japan, terwijl de dochter simultaan vertaalde voor de niet Engels sprekende vader. Hermanski komt in het Japans niet verder dan ... "I want to have sweet pancakes now !" ... Dat fonetisch zo klinkt ... "Imma hotto kee-kie, ta-bee thai !" Probeer het eens uit, als u een toeristenbus vol Japanners tegenkomt.

De Spanjaard uit Valencia, bleek een sportieve man, die net een 5000 m plus berg in de Andes beklommen had.  Hij was toch geschrokken door het gebrek aan zuurstof op die hoogte ! Op Taquila eiland nam hij een duik in het water van het meer ... het was "warmer" dan een bergmeer in de Pyreneëen zei hij achteraf. Maar aan zijn oe en aah geroep te horen toen hij in het water lag te zwemmen ... was het toch maar frisjes.

Hermanski vond het een beetje surrealistisch om een Mediterraans aandoend eiland te zitten dat op 3800 m hoogte lag, omringd door water met in de verte de besneeuwde bergtoppen van de Boliviaanse Andes. Toen Hermanski dit vertelde aan de Nederlandse meiden, zei Laura :"het topje van de IJsberg gevoel misschien ?" En dat was inderdaad de nagel op de kop ... Wat zou er nog allemaal onder het water verborgen liggen ?

Me gustas tu, Cusco !

4 weken Spaanse les, 4 weken gastgezin ... In tegenstelling zoals jullie misschien zullen denken, kan Hermanski nu niet zomaar los uit de pols hele volzinnen in het Spaans ten berde brengen ... Ik kan me wel verstaanbaar maken, maar er zitten nog heel wat lacunes in mijn woordenschat en zinsconstructie. Toen medeklasgenoot Michael uit Seattle USA aan leraar Michael vroeg welke niveau we nu haalden na 4 weken les, zei de leraar tussen "a beginner and intermediate". Een grensgeval dus als het Spaans aangaat ... Naast  Spaans leren heeft Hermanski zich natuurlijk ook ondergedompeld in de Peruaanse cultuur.

En hoe zit het met die Peruaanse cultuur ? Voor de bourgondiërs zullen we beginnen bij het Peruaanse eten ... Iedere dag wordt er twee keer warm gegeten bij de gezinnen thuis. In Peru is soep heel belangrijk, en die zijn dan ook superlekker en soms al een maaltijd op zich. Plaatselijke specialiteiten die Hermanski al geproefd heeft zijn creoolse quinoa soep en alpaca vlees, beiden ´muy rico´. Een specialiteit waar ik waarschijnlijk niet van ga eten is "cuy" of te wel cavia. Het diertje wordt namelijk "au complet" opgediend, met hoofd en poten erbij, als een cavia die te lang in de zon heeft gelegen ...

Volgens leraar Michael zijn er in Peru zoveel verschillende streekgebonden gerechten ... dat je over een periode van twee jaar dagelijks een ander gerecht zou kan eten, zonder twee keer hetzelfde gegeten te hebben. Deze uitspraak mag waarschijnlijk met een 'patriotisch' korreltje zout genomen worden, maar het zegt toch iets over de Peruaanse eetcultuur.

Qua drinken is de ´pisco sour´ de koning van de Peruaanse dranken. Deze drank bevat naast pisco geklopt eiwit, rietsuikerstroop, gebroken ijsblokjes en veel limoen- of citroensap (voor meer uitleg hier klikken).  En natuurlijk ook de maté de coca voor de theedrinkers. De cocaplant heeft vele heilzame effecten voor de gezondheid, zo is het een probaat middel tegen hoogteziekte. Maar door de kruistocht tegen de cocaïne dat van dezelfde blaadjes wordt gemaakt, is de gewone coca plant niet zo bekend in het westen. Hier in Peru kan je ook gewoon coca theezakjes kopen, maar meestal worden de volledige blaadjes gebruikt om de thee te bereiden. Verder eten de mensen de blaadjes ook zo ... gewoon puur natuur. Het smaakt bitter en uw gebit slaat groen uit :-).

Pisco sour cocktail (shaken not stirred)

Geografisch zijn er drie zones in Peru van links naar rechts : de kust, het hooggebergte en de jungle. Sociaal gezien heb je verschillende bevolkingsgroepen de oorspronkelijke indianen en daarnaast zijn er de mestiezen (mix blank en gekleurd), de blanke Peruanen, de Aziatische Peruanen (voormalig president Fujimori was van Japanse afkomst) en de Afro-Peruanen. Volgens leraar Fernando is er veel racisme tussen deze verschillende lagen van de bevolking. Dit komt ook tot uiting in de sport bijvoorbeeld. In Lima heb je een ploeg die voornamelijk uit blanken bestaat de "U" genaamd en daarnaast is er Alianza Lima traditioneel een ploeg die uit "mix van minderheden" bestaat. Een ander voorbeeld van de klassenverschillen is de blanke Peruaanse nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa, hij is helemaal niet geliefd bij de indianenbevolking in het hooggebergte van de Andes, die hem als een rechtse rakker zien.

Ook tussen de Zuid-Amerikanen onderling is niet alles peis en vree. Zo zijn de Argentijnse toeristen die hier in Cusco neerstrijken, helemaal niet geliefd bij leraar Fernando. Volgens Fernando zijn de Argentijnen een veel te luid volk en zijn het beroepsklagers. De vele Argentijnse toeristen die hier rondlopen hebben ook veelal maté potjes bij waaruit ze drinken, dat zijn ijzeren ronde potjes met een rietje. Het is gevuld met een soort thee, van een hulstachtige plant, die heel populair is in Argentinië (foto klik hier)  Ze nemen die maté blijkbaar overal mee. De Argentijnen hebben ook een grappig Spaans accent. Het zijn allemaal ché ché klanken wat de klok slaat. Vamos a la placha (plaza) ... De cha cha cha moet naast de tango ook wel in Argentinië uitgevonden zijn !

In een gastgezin wonen is toch in een deel van de stad wonen waar geen toeristen komen en waar het dagelijkse leven van Cusco zijn gangetje gaat. In het centrum is het toch vooral ´tourist town´, en word je om de haverklap aangeklampt door straatventers... om een typische Peruaanse muts, een tekening of een andere snuisterij te kopen. Ook wordt er op iedere straathoek reclame gemaakt voor de typische Inca massages, massaje amigo ? Wat een inca massage nu precies is, laat ik aan uw  verbeelding over (de prijs mag u wel weten, 30 soles voor een uur).

In het gastgezin verbleef ik met twee andere medestudenten, Lindsay uit Holandia (inmiddels na een weekje Ecuadoraanse jungle, vlakbij de evenaar ... is ze bijna weer opweg naar Nederland) en Monica uit het Oostenrijkse Tirol. Als we samen rond de keukentafel zaten, hadden we telkens weer een mooi uitzicht over Cusco en omgeving. Gastvrouw Dina praat graag, maar dan enkel in het Spaans ... haar zoon Alfredo studeert economie aan de universiteit van Cusco. Dochter Sircaya woont momenteel bij het Como meer in Italia en dankzij het internet wordt er dagelijks gepraat over het wel en wee ... in respectievelijk Como en Cusco. De hond Pocho komt je altijd enthousiast tegemoet gegleden op de gladde tegels van de binnenkoer als je het huis binnenkomt, hij heeft daarbij altijd een "maak-me-niet-aan-het-lachen" uitdrukking op zijn gezicht. (zie foto)

De wandeltocht van huis naar school duurde ongeveer een kwartiertje ... het ging telkens trapsgewijs iets hoger naar de wijk San Blas, de oude wijk van Cusco die over de stad uitkijkt. Iedere morgen had je dan ook een prachtig uitzicht over de typische rode daken van Cusco, met op de achtergrond de groene heuvels van de stad ... die veel weghebben van die nepbergjes die miniatuurtreinfans nabouwen om de trein tunnelgewijs door te sturen ... U kent ze wel die ronde gifgroene bergen met hier en daar een plukje bomen en struiken. De inheemse bomen zijn praktisch allemaal omgekapt op de berghellingen van Cusco en de plukjes bomen die er nog wel staan, zijn meestal de heerlijk ruikende "uitheemse" Australische eucalyptisch bomen.

Zo zit Hermanski ondertussen twee maanden in Cusco, het blijft een heerlijke stad om in rond te lopen ...Me gustas tu, Cusco !

Saqsaywaman

Zoveel mogelijk mensen in een mini-bus proppen, de Peruanen kennen er wat van ! Al wandelend door de stad, zie ik de transportbusjes voorbijrijden met mensen die tegen het glas gedrukt staan ... het is een lachwekkend gezicht, behalve als je erin zit natuurlijk.

Hermanski had prijs toen hij naar de ruïnes van Saqsaywaman ging. Met z'n allen in het minibusje, gezellig ja ! Mijn yoga-leraar Al zei onlangs nog al lachend :"  Have you tried local transportation yet ? You're sitting with 23 people jam-packed in a mini-bus, and they just keep on opening the door at every stop to let more people get on the bus .. It's just insane, are they trying to set a new record ?"

Na de benauwende busrit kreeg Hermanski boven op het bergje bij Christo Blanco, een adem-die-ruimte-in-mooi-uitzicht op de stad ... Christo Blanco is de Peruaanse versie van Jezus-op-de-berg, het standbeeld licht 's avonds wit op boven de stad. Vanaf de 'verlichte' Jezus is het eventjes een klein stukje afdalen, naar de ruïnes van Saqsaywaman.

Saqsaywaman is enkele voetbalvelden groot. Het eerste wat je ziet is een zigzaggende muur, drie terrassen hoog, die over een lengte van 300 m de toeschouwers verbluft. De stenen die in de muren verwerkt zijn,
zijn gigantisch 'tot 5 meter hoog' en 'tot 350 ton zwaar'.

 

Cusco was oorspronkelijk in de vorm van een Puma gebouwd, Saqsaywaman was de kop en de zigzag muur waren de tanden van het dier ... het lijf werd door de oude stad gevormd. De zigzag vorm van de tanden lijkt ook wel op een bliksemschicht. 

Saqsaywaman werd gebouwd door Pachakuteq, de 9de Inca heerser. Pachakuteq was de man die het Inca rijk, dat oorspronkelijk slechts enkele tientallen kilometers rondom Cusco groot was, samen met zijn zoon Inca Yupanqui transformeerde tot een immens rijk dat bijna heel Westelijk Zuid-Amerika bestreek. De naam 'Pachakuteq' betekent letterlijk de wereld op zijn kop zetten.

Naast de gigantisch muur, zijn er ook andere ruïnes op het terrein te vinden. Zo liggen er de overblijfselen van een rond bassin, dat vroeger de watervoorraad van de hele stad Cusco herbergde.

De Inca priesters zegende dit water door middel van rituelen. Er stonden eveneens gouden godenbeelden in de nissen rondom het bassin. Zo kwamen de 'zegeningen' dus rechtstreeks in het water en bij de mensen thuis in de stad terecht. In Inca tijden was het alledaagse, zoals de watervoorziening, iets 'sacred'.

Vandaag de dag staan er op elke watertoren in Europa wel enkele GSM-antennes, zodat het water gezegend wordt met alle 'blablabla' die we dagelijks via onze GSM's verzenden. Wetenschappers hebben uitgevist dat water informatie kan bevatten ... Het principe waar onder andere homeopathie op is gebasseerd. De mens bestaat tenslotte uit 75 procent water. Alles wat we denken of voelen wordt vliegensvlug via het water in uw cellen in uw lichaam opgeslagen. Vandaar dat gelukkige mensen, er ook gelukkig uitzien. De happy code straalt gewoon uit hun cellen :-)

Om deze kleine encyclopedische uitstap even af te ronden ... Wilt u even als de Inca's vrolijk gezegend water in uw badkuip krijgen ... Spreek dan  gewoon even uw "holy blessings" in op uw mailbox ... en dankzij de moderne technologie stroomt het gezegende water zo uw badkuip in !

Klinkt dit allemaal te science fiction voor u ... dan ´time-travellen´ we gewoon weer  terug naar de Peruaanse realiteit. Terwijl Hermanski aan het rondlopen was in Saqsaywaman, vlogen er enkele kolibries rond. Echt een wonder der natuur deze vogeltjes, de tijd lijkt even stil te staan als ze al zwevend boven een bloem de goddelijke nectar binnenlepelen. Die stil gezette tijd wordt daarna weer vliegensvlug ingehaald wanneer de kolibrie ´fastforward´ verdervliegt naar een nieuwe bloem ! Over 'time-travel' gesproken.