San Salvador

San Salvador ... die naam stond in grote letters op de voorruit van de bus die Hermanski  iedere week richting CaiCay nam.  Op een bus zitten met de naam San Salvador ...oftewel de heilige verlosser, is natuurlijk wel grappig an sich. Kan ik de bus naar de verlosser krijgen ? No problema señor Tom, just hop on ! De lokale bussen hebben hier allemaal een busboy, een jong gastje die de deur open en dicht doet, en het geld ontvangt. Hij roept ook constant de verschillende bestemmingen die we aandoen -naar de mensen langs de kant van de weg- in een onverstaanbaar staccato Spaans. 

Je kan de bus namelijk overal tegenhouden, gewoon je hand uitsteken en de bus stopt voor jou. Afstappen kan ook overal  ... bij het afstappen roept de busboy ... abajo, abajo, abajo ...bij het opstappen roept hij ... sube, sube, sube... De busboy zelf hangt meestal als een circusartiest aan de deur te bengelen. Het op- en afstap systeem is zeer handig, want je bent altijd precies waar je zijn moet !

San Salvador is dus de terminus van de busroute, maar Hermanski bereikte de voorbije 4 weken nooit de verlosser omdat hij  iedere week vroeger afstapte om naar CaiCay te gaan. Op zijn laatste week in de heilige vallei, wou hij dat fameuse San Salvador wel eens gaan bezoeken.

 

2 soles en een half uurtje later, stond hij van CaiCay in het dorpje San Salvador. Een pueblo zoals zovelen in Peru ... met kleine buurtwinkeltjes, met adobe stenen gebouwde huisjes en voor de rest niet veel soeps. Wisselgeld is altijd een probleem in die kleine buurtwinkeltjes ...(wisselgeld is eigenlijk tout court ... een probleem in Peru) als je geen gepast geld bijhebt, kun je maar beter geen bankbiljet van 50 soles bijhebben ! Ze hebben namelijk nooit veel wisselgeld bij de hand in de Peruaanse winkeltjes ... Een briefje van 10 soles gaat nog juist, maar betaal je met 20 soles dan vliegt de verkoper de deur al uit om bij de andere winkeltjes wisselgeld te halen. 50 soles (13 euro) is meestal een no-go bedrag in een Peruaans winkeltje ... Je kan maar beter niet te veel geld bij hebben, want je kan toch niets kopen :-) Met een zak kleingeld daarentegen kom je overal in Peru !

In San Salvador is er ook een befaamd bedevaartsoort, dat van Señor de huanca (klik voor Spaanse uitleg). De berg waar het klooster op gebouwd is, heeft mooie rotsformaties en doet een klein beetje denken aan de Montserrat berg met klooster in Spanje, 50 km van Barcelona.

Hermanski vertrok dus vanuit San Salvador op één-urige bedevaart richting het roodkleurige klooster. Eénmaal boven, nam señor Tom een kijkje in de kerk ... Hij was nog geen 5 minuten binnen, toen plots buiten de zondvloed losbrak ... de hemelsluizen gingen 30 minuten open, daarna blonken -door de regenval-, de mooie rotsformaties op de berg als nieuw ! Een hemels schouwspel ;-)

Op de terugweg naar het dorpje kwam er een tuktuk taxi voorbij, die Hermanski voor 1 sol in het dorpje van de verlosser afzette ... waar de bus richting CaiCay al klaar stond ... sube, sube, sube ... señor !

Bridge over troubled water

Het Yunca Puncu project is vernoemd naar een Inca-brug over de Urubamba rivier ... Yunca Puncu betekent "poort tot de vallei" in  de lokale quechua taal. De heilige vallei begint hier dan ook officieel en gaat helemaal door tot in  Ollantaytambo (herinner u, waar señor Tom het oranjegele fruitsapje dronk). Hermanski wou die brug wel eens in het echt zien !   

Zo gezegd zo gedaan ... na 2 vruchteloze pogingen om de brug te bereiken via de linkeroever -de weg was versperd door een brugloze zijrivier- ging het deze keer via de rechteroever.  Om deze rechteroever te bereiken moest Hermanski eerst teruglopen naar het dorpje Huambutio dat voor CaiCay ligt. Hier is een brug over de Urubamba rivier en krijg je toegang tot de rechteroever, waar ook een spoorweg ligt, die op een smal stukje land tussen rivier en bergwand, een treinverbinding maakt tussen Cusco, Puno en Arequipa. De spoorweg volgend bereikte señor Tom 2 uur later de fameuse Inca-brug, die er een beetje troosteloos bijhing. De touwenbrug was niet meer correct opgespannen en in deze staat niet echt veilig overbrugbaar te voet. Dan maar terugkeren langs dezelfde spoorweg.

Een half uurtje terugwandelen later passeerde Hermanski een huisje omringd door enkele maïs- en aardappelvelden. Er was een man aan het werken op een groenteveld vlak naast de rivier. Hermanski merkte ook op dat er hier een kabelbrug naar de andere kant van de rivier vertrok. Señor Tom vervolgde zijn weg langs de spoorweg, al denkend :"Als ik die kabelbrug had overgestoken ... dan zou ik een uur minder hebben moeten wandelen ..."

De regisseur in Hermanski zijn hoofd projecteerde vervolgens vliegensvlug Nintendos´ Super Mario op het cinemascherm. Señor Tom zag Super Mario gestuurd door de spelconsole joysticks de kabelbrug overgaan, aan de overkant van de brug weerklonken de bekende computerspel jingles, hiermee aangevend dat Super Mario -door de brug over te steken- toegang had gekregen tot het volgende level... met daarbovenop nog enkele superbonuspunten !

Hermanski dacht, wat Super Mario kan, dat kan ik ook ! Dus liep hij 100 m terug tot waar de man aan het werken was in de tuin, en vroeg hij in zijn beste Spaans of hij hier de brug kon oversteken. De man antwoordde :"si señor" en gebaarde met zijn hand waar hij de omheining kon binnenkomen, plots doken er 3 gigantische zwarte honden op. 1 hond sprong tegen Hermanski op en kwam met zijn voorpoten tot aan Hermanskis´  schouders. De man zei : "roep ´deja´ tegen de honden, toen Hermanski dat ´magic word´ uitsprak werden ze weer rustig. Inmiddels had señor Tom de omheining gepasseerd en schudde hij de hand van de man, die Victor heette en al over de 70 was. Victor nodigde mij uit om iets te komen drinken bij hem thuis. In het huis was Victors´ vrouw Grimanesa aan het koken. Grimanesa heette Hermanski welkom en gaf hem meteen een bekertje gelatine pudding en een pakje petit beurrekes. Energyfood for the soul na zo´n zware wandeling. De klassieke vragen ...- welk land, hoe oud, getrouwd ?-  werden gesteld en beantwoord : respectievelijk het eiland Hawaii ... 28 años ... getrouwd met een blonde godin en twee schatten van kinderen :-)

Señor Tom vertelde over zijn verblijf in Peru en sprak lovend over de prachtige natuur, de vriendelijke mensen en het lekkere eten ... die sopas, dat sappige alpacavlees ! Prompt schotelde Grimanesa Hermanski een lekker Peruaans soepje voor, gevolgd door een quinoa schotel met een forse `slice of cheese´. Ondertussen vertelde het Peruaanse koppel lustig over hun leven, ze hadden 2 volwassen zonen ...ééntje was berggids en woonde in Cuzco, de andere zoon woonde en werkte als reisbegeleider in Wenen, Oostenrijk. De Oostenrijkse Peruaan belde iedere dag naar zijn ouders in Peru. Het grappige was dat hun telefoon buiten stond  langs de voordeur. Als ze internationaal met hun zoon zaten te bellen in Wenen, hadden ze meteen ook een ademembenemend uitzicht op de heilige vallei en de Andesbergen !

Victor vertelde ook dat op een uurtje wandelen van de Inca brug, er ruïnes lagen die nog dateerden van voor de Incabeschaving en dat maar heel weinig mensen deze ruïnes wisten liggen of bezochten. Hermanski dacht :"daarvoor kom ik morgen terug !"

Vandaag moest hij eerst nog terug naar CaiCay ... en daarvoor moest de kabelbrug overwonnen worden ! 2 stalen kabels van een 42tal meter lang waren over het snelstromende water gespannen ... Met een derde touw trok Victor, een soort van katrollenrails waaronder een plankje hing, naar onze kant toe. Het plankje leek op het zitje van een schommel, alleen moest je op deze ´schommel´ zijdelings plaatsnemen zoals je op het zadel van een paard gaat zitten. Victor legde uit dat de zwaartekracht mij tot het midden van de rivier zou brengen en dat ik mij vervolgens aan het 3de touw moest optrekken naar de andere kant.

Ready, set, go .. niet te veel nadenken en just do it dan maar ! Voor señor Tom het wist, hing hij boven de kolkende rivier aan de kabels te bengelen en begon hij aan het touw te trekken ... hoe dichter bij de overkant hoe zwaarder het werd. Eénmaal aan de overkant, zwaaide Hermanski Victor en Grimanesa uit en wandelde hij tussen de maïsvelden terug naar huis, drie kwartier later was hij weer in het oude vertrouwde CaiCay !

Bridge over troubled water ... part II

De volgende dag wou Hermanski de pré-Inca ruïnes gaan bezoeken, op weg naar Victor via de kabelbrug dan maar ! Dit keer kreeg hij gezelschap van Antonia (medevrijwilligster uit Keulen, Alemania). We liepen over het zandpad door de maïsvelden met als achtergrondgeluiden enkel de stilte van het dal en de fluitende Peruaanse vogels . Antonia moest toegeven dat de kabelbrug er toch iets avontuurlijker uitzag, dan verwacht.

Eerst moesten we Victor zijn aandacht zien te trekken, want hij had het touw met plankje aan de overkant vastgemaakt. Gelukkig was hij weer op zijn nabijgelegen pattatenveld in de weer en had hij ons snel in de smiezen. Antonia wou dat Hermanski eerst ging, zodat ze kon zien hoe het systeem werkte. Hermanski trok het touw met het plankje naar zich toe en sprong erop, ready to go.

Plots begon Victor aan de overkant te roepen en gebaren te maken, door de afstand en het lawaai van stromende rivier konden we niet verstaan wat hij ons probeerde duidelijk te maken ... Alles is toch okay met de kabelbrug vroeg Hermanski zich nu toch met de piepers in zijn benen af ! Na wat over en weer gebaren maken, dacht Hermanski :"het zal wel okay zijn, ik ga ervoor ... wiehoe !!!" Dankzij het katrollenrailsysteem zoefde hij vrolijk naar het midden van de rivier, vervolgens hielp Victor hem een handje om aan te overkant te komen. Daar werd ik verwelkomd door de honden, die me al begonnen te kennen. Victor vertelde me nu dat hij met zijn geroep en gebaren wou duidelijk maken dat Antonia eerst had moeten gaan ... ladies first, dus ... Antonia had in de tussentijd het touw met schommelplankje al naar haar toegetrokken, ze sprong op het plankje en met Victors´ hulp stond ze vlug aan de overkant.

Victor verwelkomde ons weer hartelijk in zijn huis, waar hij terstond een plan begon te tekenen voor onze trektocht naar de pré-Inca ruïnes ... toen het plan op papier stond, begeleidde hij ons -door zijn maïs- en quinoa velden- naar de te volgen spoorweg.

Eerst passeerden we weer de Inca-brug en na de verplichte kiekjes genomen te hebben, vervolgden we onze weg naar de ruïnes. Op het plan waren een aantal herkenningspunten aangebracht die we konden volgen, het leek wel een "treasure map" op zoek naar de verloren ruïnes ! Bij kilometerpaal 297 moesten we de spoorweg verlaten, en aan de rechterkant moesten de ruïnes zich nu openbaren !

De vallei was hier op zijn smalst, een beetje verder de bocht om opende de vallei zich weer. In de verte zagen we nu een dorpje in een uitgestrekte vallei. Na een stukje wandelen, kwam er een cirkelvormige stenen constructie met in het midden een vijver, op ons netvlies. Toen we dichterbij kwamen vloog er een reiger op uit de vijvercirkel. Plots daalde er een rust neder over Hermanski, wat een wondermooie plek ! Op de omringende heuvels lagen er verschillende overblijfselen van muren en gebouwtjes, we klommen naar het hoogste punt en trokken kiekjes van het cirkelvormige vijvertje.

Op de terugweg waren we door Antonia´s snelle pas, op 3 kwartier weer terug bij Victor zijn huis. Hij vertelde ons nog dat hij heel zijn leven in de vallei had gewoond, hierbij wees hij naar de twee hoogste bergtoppen van de vallei. Vroeger lag er nog sneeuw op deze bergen, maar door de opwarming van de aarde waren het nu sneeuwloze toppen geworden ook al waren ze over de 4000 meter hoog. Het werd tijd om afscheid te nemen van Victor, met een God zij met u, liet hij Hermanski wegroetsjen op het schommelplankje en zwaaide ons nu voor de laatste keer uit ... adios Amigo, het ga je goed hier op dit stukje paradijs op aarde !

Toen Hermanski aan de overkant samen met Antonia tussen de maïsvleden weer op weg was naar huis, moest hij terugdenken aan het Super Mario moment van de dag ervoor... Hoeveel bonuspunten had hij wel niet gekregen door simpelweg te vragen of hij de brug mocht oversteken : een gratis maaltijd, een heel levensverhaal tot aan in Wenen toe, plus de geschiedenis van het dal en als superbonus de ontdekkingsreis naar de pré-Inca ruïnes die maar weinig mensen te zien krijgen .... Go Super Mario Go !

Tambomachay en Q'enko

In het weekend zit señor Tom in een appartement eigendom van de spaanse school in Cusco. Het appartement is ideaal gelegen op 5 minuutjes van San Blas en 10 minuten van het stadscentrum. Zoals in vele huizen en appartementen in Cusco is de watervoorziening niet de hele dag gegarandeerd. ´s Morgens heb je meestal wel water om te douchen, maar de rest van de dag is het koffiedik kijken. De douches hebben hier allemaal een ´primitief verwarmingssysteem´ dat in de douchekop verwerkt zit. Via een elektrische draad die open en bloot naar een bijzonder "sexy" zekeringenswitch gaat -die aan de muur hangt te bengelen- wordt het systeem van stroom voorzien.  Dit systeem hing zowel bij mijn gastgezin in Cusco, als in mijn huis in CaiCay en appartement in Cusco ...  meestal komt er superlauw water uit de kraan  ... een betere manier om water te besparen bestaat er niet, want langer dan 5 minuten wil je er niet onderstaan !

Over water gesproken ... zo kunnen we naadloos overgaan naar de Tambomachay watertempel die idyllisch in de rollende heuvels van de stad gelegen is. Hier is de watervoorziening wel 24 op 24 gegarandeerd ! Uit een onzichtbare bron stroomt het water de tempel  in, waar het zijn weg vervolgt in een stroom die zich vervolgens opsplitst in 2 stroompjes die samenkomen in een bassin ... Hierna verdwijnt het water onder het grindpad, om aan de andere kant van het pad bij een riviertje weer tevoorschijn te komen.

Volgens Peruaanse antropoloog Juan Nuñez del Prado hebben de Inca tempels naast een praktische kant (zoals terassen met gewassen, en watervoorziening) ook altijd een metaforische energetische betekenis. De Inca´s deden niet alleen maar de maïs beter groeien !  Met de wijsheid  die in hun tempels zat, gaven ze de mensen ook de mogelijkheid om hun bewustzijn te ontwikkelen.

Juan Nuñez del Prado heeft jarenlang -de kennis en wijsheid van de Queros indianen die hoog in het Andesgebergte nog steeds de wijsheid en de tradities van de Incacultuur levend houden- bestudeerd en toegepast. De diepe verbondenheid die de indianen met de natuur hebben, komt ook tot uitdrukking in de Inca tempels.

In een plaats als Machu Picchu komt deze onderlinge samenwerking tussen mens en natuur op een visueel zo een wonderbaarlijke manier tot uitdrukking, dat je alleen maar kan veronderstellen dat de Inca´s een bijzondere kennis hadden van het universum !

Maar terug naar Cuzco nu en de de Tambomachay tempel, die ook kan gezien worden als metafoor van het leven en de dood. Zo stelt de waterstroom die van 1 levensstroom overgaat naar 2, symbolisch het moment van de dood voor ... wanneer lichaam en geest zich van elkaar scheiden. Het water stroomt vervolgens naar een andere tempel aan de overkant van een klein riviertje. Dit is een metafoor voor de reis die de ziel maakt, over de rivier van leven en dood. Zoals ook wordt uitgedrukt in de Griekse mythologie van de rivier Styx . De Tambomachay tempel beschrijft dus 1 van de grootste mysteries van het leven ... de dood.

Toen Hermanski bij deze tweede tempel -aan de overkant van de river- zat,  kwam er een jeugdherinnering in hem op. Het was het lied "De historie van steentje" van Willem Vermandere (luister op youtube). Het lied beschrijft het levensverhaal van Roger Vandersteene een vriend van Willem die naar Canada trekt om de indianen te gaan bekeren voor het Christelijke geloof. In plaats van dat "steentje" de indianen bekeerd, bekeren de indianen Roger voor hun levensvisie. Op het einde van het lied sterft "steentje" ...  en zijn kano draait de grote oceaan op.

Als kind werd ik altijd , wanneer Willem dit lied zong op een van zijn concerten, op 1 of andere manier geraakt door dit beeld : de laatste bocht om ... de grote oceaan op. 

Zoals de indianen voor hun levenswijsheid, zich door de natuur laten inspireren. Zo is het beeld van de grote oceaan opvaren ook een mooie metafoor voor het leven en de dood, want in die grote oceaan begint het leven weer opnieuw. Het water verdampt onder invloed van de zon tot regenwolken, die in de bergen onder de vorm van sneeuw en regen zorgen dat er weer een nieuwe rivier ontstaat. De jonge rivier stroomt snel en wild -als met de energie van een jong kind- naar het dal, waar de rio begint aan zijn reis door landen en steden terug naar de oceaan. Op het einde van zijn reis is de rivier weids en breed vol met levenskennis door de gevolgde weg en klaar om weer in de oceaan uit te monden. Waar de cyclus van leven en dood weer opnieuw begint ...

De cyclus van leven en de dood, zit zo verweven in de natuur... is in feite zo natuurlijk ;-). Terwijl de meeste mensen bang zijn voor de dood, maakt de natuur duidelijk dat de cyclus van leven en dood heel normaal is ... dus waarom zouden we Arnold Schwarzenegger niet geloven als hij zegt ... "I´ll be back !"

Op de terugweg van de Tambomachay tempel naar Cuzco, wandelde Hermanski tussen de verschillende Inca-ruïnes die boven de stad liggen. De Peruanen komen hier in het weekend picknicken en voetbal spelen, het is er bijzonder relaxed vertoeven.  Een bijzonder gevormde en door Inca´s bewerkte rots, vormt het Q´enko complex. Je kan ook in de rots rondlopen, waar de Inca´s allerlei vormen hebben uitgehouwen. Een jongetje die postkaarten verkocht op de Plaza de Armas vertelde me dat de uitgehouwen zetel die op bovenstaande foto staat, gebruikt werd om te reizen naar andere tempel complexen ... zoals Machu Picchu en Inti Huatana in Pisaq ... Een jongetje met veel fantasie of niet ... misschien was deze rots wel een "beam me up Scotty zetel", avant la lettre ;-)

Join the family !

Zo maar eventjes 2 verjaardagsfeesten waren er te vieren afgelopen week in CaiCay. Het eerste feestje was van vrijwilliger Rahana uit Den Haag (doktores in spé). Ze had meteen alle kinderen van het dorp uitgenodigd om te trakteren met taart en allerhande snoepgoed. Het universele geliefde spelletje op muziek beter bekend als ´stoelendans´ werd fel gesmaakt door de kids.

 

Het tweede feestje was van leerling Oscar 10 jaar. Vrijwilligers señor Tom, Rahana, Diana en Antonia werden enthousiast ontvangen door de kinderen daarbij meteen voorzien van cake en het mierzoete Inca Cola. Het moet eeuwen geleden zijn dat señor Tom nog eens op een kinderverjaardagfeest was geweest, de kids sleurden hem onverbiddelijk mee op de dansvloer ! Om 9 uur ´s avonds verlieten we het feestje, buiten op de vrijwel autoloze straat liepen nog tientallen vrolijk lachende en spelende kinderen rond. The CaiCay kids own this pueblo !

Zo´n klein dorpje is toch een beetje one big family en de kids verwelkomen je ook meteen in hun gemeenschap ... Join the family ! Daar is toch iedere persoon naar op zoek, naar dat welkom-in-de-familie-gevoel ! Het is hartverwarmend om op iedere straathoek door de kinderen te worden aangesproken.

Dat welkom in de familie gevoel, is toch wel het centrale thema doorheem Hermanski´s Peru avontuur. Te beginnen met de 10 daagse rondreis met de Nederlandse dames onder leiding van vader-zoon tandem Americo en Gayle. Na 10 dagen samen al reizend lief en leed gedeeld te hebben, bouw je toch een reisfamilie band op die het hart doet glimlachen. Daarna werd Hermanski met open armen verwelkomd in zijn Peruaanse gastgezin ... om ten slotte af te sluiten bij de grote kinderfamilie van CaiCay.

Dat de familieband over de landsgrenzen heen voelbaar is, mocht Hermanski al op magisch realistische wijze ervaren op weg naar Machu Picchu ... het "Es mi vida" Adamo moment.

It runs in the family ! Net voor zijn vertrek naar Peru heeft Hermanski, tijdens de trouw van nonkel Jan en Vera kunnen aanschouwen hoe de samenwerking tussen de voltallige Lavreysen familie en de Lommelse politieke familie ... van de trouwdag een onvergetelijke dag maakte !

Ook aan de Hermanski kant van de familie is een familiebijeenkomst een echt feest ... met de kaartende nonkels en de zingende tantes, terwijl de talrijke kleinkinderen van de neven en nichten  als wervelwinden tussen de tafels lopen en spelen !

Niets is leuker dan aan tafel te kunnen bijschuiven bij een familie ! Net voordat Hermanski -samen met jeugdvriend de heer Tom Maes- naar de wekelijkse bouw-eens-een-webiste cursus ging ... kreeg hij ten huize van de familie Maes-Boutsen  elke week een lekkere friet met mayo of lasagna voorgeschoteld, ondertussen entertained door de vrolijk lachende kids Bram en Liene. Misschien wordt het wel eens tijd dat Hermanski zijn eigen Miss World tegen het lijf loopt ... om zelf een familie te beginnen !

Cola with a twist of coca, please !

Hermanski is binnengesprongen in het piepkleine Museo de la coca in San Blas, Cusco. Dat de magische blaadjes zowel een zonnige als een donkere zijde hebben kon hij met eigen ogen aanschouwen.

Al sinds mensenheugenis worden de coca bladeren in allerlei ceremonies gebruikt in Peru en omstreken. De coca plant wordt dan ook als heilig beschouwd ... en wordt als offer in de vorm van drie blaadjes (een coca-kintu) aan de berggoden (Apus), de zon (Inti) en moeder aarde (Pachamama) geschonken.

De cocabladeren worden ook gebruikt om op te eten ... soms in combinatie met llipt'a dat is een soort as van een plantaardige substantie (o.a. quinoa) die de alkaloïde in de coca bladeren doet vrijkomen. Hierdoor krijg je een verdovend gevoel in je mond (een lichte tandartsverdoving). Hermanski heeft dit zelf uitgetest en het blijkt te kloppen.

coca thee

De vele positieve effecten van de cocaplant zijn al eeuwen gekend in Zuid-Amerika, in het westen is de plant alleen maar gekend onder de vorm van de drug cocaïne. Ze hebben mij hier al verschillende keren gewaarschuwd om geen cocabladeren mee te nemen op het vliegtuig, wegens ten strengste verboden ! In het museum hingen foto´s van bekende ´slachtoffers´ van de drug o.a. Whitney Houston, Diego Maradonna en Freddy Mercury.

Coca groeit in de ´wenkbrauw van de jungle´ in het overgangsgebied tussen het hooggebergte en de echte jungle. De USA heeft een beetje hypocriete relatie met de coca plant, langs de ene kant komt de DEA (Amerikaanse drugspolitie) zelf in de Zuid-Amerikaanse landen de cocaplantages met pesticide kapotspuiten, om de invoer van cocaïne in de US te beperken, langs de andere kant is de US de grootste legale invoerder van coca-bladeren (daarover later meer).

Een verhaal dat ik hier opgepikt heb van de waanzin van deze oorlog tegen de drugs, is ´the story´ van een Amerikaanse familie die met hun Cesna vliegtuigje over het  grensgebied tussen Columbia en Peru aan het vliegen waren. Hun vliegtuigje werd uit het luchtruim geschoten door de DEA, die dachten dat het drugstrafficanten waren. De tragiek van een absurde strijd ... de Amerikanen zouden zich beter eerst afvragen waarom ze een zo groot cocaïne probleem hebben in hun land.

Langs de ene kant voert de VS dus oorlog tegen de plant, langs de andere kant is het tevens de grootste legale invoerder van coca ... Niemand minder dan de Coca Cola company voert jaarlijks tonnen coca in om het te gebruiken als extract in het wereldberoemde drankje. Wereldwijd zitten er dus miljarden mensen al jarenlang onbewust aan de coca !

Cai Cay

Hermanski doet 4 weken vrijwilligerswerk voor het Yunca Punku project in CaiCay. Het dorpje ligt in de heilige vallei zij aan zij met de snelstromende Urubamba rivier, enkele kilometers verder dan de Inca-ruïnes van Pikillaqta. Hermanski neemt 's maandags de bus vanuit Cusco richting San Salvador, net voordat we San Salvador bereiken stapt hij of om vervolgens een 1 sol kostende taxirit naar het dorpje CaiCay te nemen, waar hij tot vrijdagsavonds verblijft. In het weekend is een appartement in Cusco, zijn thuis ver weg van huis. The best of both worlds : in de week de rust van de vallei en in het weekend de drukte en vertier van de stad.

Het Yunca Punku project is vernoemd naar een vlakbij gelegen eeuwenoude Inca-brug over de Urubamba rivier. Het project slaat dan ook een brug tussen Peru en de Westerse wereld. Vrijwilligers vanuit Europa en Noord-Amerika komen in CaiCay in contact met de Peruaanse cultuur, terwijl de kinderen van CaiCay in contact komen met de Westerse wereld. Ook een best of both worlds.

CaiCay ligt niet echt langs een belangrijke verbindingsweg, auto's passeren er dan ook zelden over de 500 m verharde weg dat het dorpje rijk is. De kinderen spelen -lekker ouderwets- de hele dag door op straat. Er staan in totaal 64 kinderen op de aanwezigheidslijst van het project, dagelijks komen er tussen de 25 a 35 kinderen naar het klaslokaal ...  Deze week donderdag op de wekelijkse sportdag was een topdag met 42 kinderen present. Dat is een hele bende en Hermanski stond er de voorbije 2 weken alleen voor ... vanaf volgende week komt er versterking onder de vorm van 3 vrijwilligers : 2 ladies uit Duitsland en 1 uit Nederland.

Omdat er de voorbije weken maar 1 vrijwilliger was, werd er enkel in de namiddag 2 uurtjes les gegeven. Piece of cake zul je zeggen ... maar het is toch een hele opgave om deze mix van leeftijden -kids tussen 2 en 16 jaar- twee uur lang te entertainen. Door deze parttime-leraar-ervaring heeft Hermanski alleen maar meer respect gekregen voor de vele leerkrachten die mijn familie rijk is ... Het vraagt toch veel arbeid en creativiteit om die bengels te begeleiden.

Er wordt wiskunde, engels en aardrijkskunde gegeven aan de oudsten, en de jongsten spelen spelletjes of maken tekeningen dat het een lieve lust is. Kabouter Plop is nu ook in Zuid-Amerika geintroduceerd. Hermanski leert ondertussen zelf ook nog wat bij, zo is de Engelse les paradoxaal genoeg een ideale springplank om het Spaans wat bij te schaven.

De Peruaanse Ernesto is de man achter het Yunca Punku project, hij is een gepensioneerd ingenieur. Ernesto dacht dat Praag de hoofdstad van België was. Maarja zo gek is dat ook weer niet ... Kent er iemand in België de hoofdstad van een klein land in Zuid-Amerika, pakweg Paraguay bijvoorbeeld ? Als Hermanski hier in Peru zegt dat hij uit Belgica komt, zeggen ze meestal oei dat klinkt ver weg, ligt dat land ergens in Europa ? No, Belgica lies somewhere over the rainbow ... nunca sabe donde estas ... zelfs de eigen regering kan het niet vinden !

In het weekend is er tijd om in Cusco kopieën te maken ... Onder andere Kuifje en de smurfen worden naast Mickey Mouse digitaal uitgeprint om de CaiCay-iaanse jeugd te entertainen. Ook heeft Hermanski al enkele 'educatieve' spellen gekocht op de zaterdagmarkt zoals Scrabble en Pictionary. Scrabble op zijn Spaans is natuurlijk ook educatief voor señor el profesor. Hermanski begint zich al een dorpsschoolmeester te voelen als hij door Caicay wandelt, omdat alle kinderen van het dorp hem herkennen ... Hey señor Tom, que pasa ?

Op de wekelijkse sportdag trekken we met zijn allen naar het plaatselijke voetbalveld aan de rand van het dorpje, waar ook de officiële school ligt (die nu gesloten is, vanwege zomervakantie). Het voetbalveld heeft het mooiste stadion ter wereld in de vorm van de omringende bergen van de heilige vallei. De plaatselijke school is een groot modern gebouw, met een hypermodern minivoetbalveld waar menige Belgische stad jaloers zou op zijn. Dat zie je wel meer in Peruaanse dorpjes ... een gigantisch schoolgebouw annex voetbalterrein of twee. De -voor Peruaanse begrippen- moderne schoolgebouwen passen niet echt in de eenvoudige dorpjes, waar de meeste huizen uit adobe-stenen zijn opgetrokken ...veelal ontbreekt er glas in de ramen van de huizen, en lijken de kamers zo over te gaan in de tuin. Echt wel een terug-in-de-tijd-Bokrijk gevoel.

Zo hebben de overburen van Hermanski, twee blauwe deuren in hun huis. Langs de ene deur komen 's avonds en 's morgens de koeien binnen en buiten en langs de andere deur krijg je toegang tot een buurtwinkel. De beurtwinkels zijn nog niet uitgestorven in Peru, CaiCay heeft er wel een stuk of 6, 7 ... piepkleine 1 kamerwinkels waar de plaatselijke bevolking elkaar ontmoet om de laatste roddels uit te wisselen. Het leven zoals het is Peru ...

By the way voor uw trivial-pursuit-kennis... Asuncion is de hoofdstad van Paraguay !