La vida

"Let us discover the significance of birth and the joy of living" : stond er te lezen op een oude tempel in Kyoto Japan ... Hermanski las het en dacht, inderdaad ... dat hebben die Japanners mooi verwoord. Wat een prachtig geschenk het is om op deze planeet geboren te worden, wordt des te duidelijker ... als dat leven er plots niet meer is.

Hermanski is met zijn Spaanse leraar Fernando en medestudent Londenaar Matthew een bezoek gaan brengen aan 1 van de oudste kerkhoven van Cusco. Een plaats waar de dood heel nabij is. Op het kerkhof lagen de mensen boven elkaar begraven in enkele meters hoge betonnen constructies. In die constructie worden de kisten geschoven , voor elke kist zit een kleine ruimte, die met een raampje wordt afgedekt.

De kerkhoven in België hebben een beetje een bedrukte sfeer. In Cusco was die sfeer helemaal anders, iedere overledene heeft dus een soort van glazen altaartje waar de familie de dierbare herdenkt op een bijzonder mooie wijze. Bovenstaand graf is van een hombre die vol levensvreugde op de foto staat, de man is omringd door kleine dingen die herinneren aan zijn leven. Zo staan er enkele flessen van zijn favoriete bier (het plaatselijke merk Cusqueña), een bord met zijn favoriete eten, en ook zijn favoriet dessert een lekkere cake.

Ieder graf had zo een persoonlijke touch, eentje had bijvoorbeeld een basketballende Daffy Duck en andere basketmemorabilia, bij een ander graf stond er een miniatuur tv-set, met voor de tv een nogal gezette figuur, type Onslow, die op zijn gemak tv zit te kijken, zo uit het leven gegrepen ... Er stond ook een foto bij van deze man met feesthoedje op en in uitbundige stemming ... het bracht meteen een glimlach op Hermanski's gezicht ...  de begraafplaats in Cusco is echt een ode aan het leven !  

Terug naar de bron ...

Het plan ... op zoek naar de warmwaterbronnen van Lares, op plus minus 4 uur rijden van Cusco. Nog volgens dat plan zouden Hermanski en Lindsay  om 5 uur 's morgens vertrekken in Cusco voor een 1 uur durende rit in een moderne Hyundai mini-bus naar Kalka. (prijs 5 soles ... de prijs in Euro is delen door 4)  In Kalka zouden we een bus nemen naar Lares en ongeveer 2 en een half à drie uur rijden later, zouden we liggen sudderen in het warme water.

Wel ... landkaartlezers zeggen wel eens :"De kaart is niet het gebied" ... also sprach Hermanski :"Het waterdichte reisplan is niet zo waterdicht." ... Het mini-busje dat ons vanaf 5 uur naar Kalka zou brengen, vertrok zeer Peruaans pas om 5:20 am ... zodat we pas om 20 over 6 in Kalka waren. Omdat ons gezegd was dat er 's morgensvroeg maar 1 bus naar Lares vertrok (zo om en rond zessen) ... sprongen Hermanski en Lindsay in Kalka vliegensvlug in een tuk tuk (=gemotoriseerde taxi op drie wielen), die ons naar de plaats zou brengen waar de bus naar Lares zou vertrekken. De tuk tuk stopte bij een markt en de chauffeur wees naar een klaarstaande truck. Het gedachtenballonnetje ...Is dit de bus ? Is dit de bus ? ... floepte aan boven Hermanskis hoofd. We liepen erop af en vroegen Lares  vraagteken ? Si, Lares uitroepteken ! zei de truckchauffeur. Blij dat we het gehaald hadden, sprongen we in de vrachtwagen. Nu bleek het niet meer dan houten laadbak met zeil te zijn ... en aldus sprak Lindsay de profetische woorden :"Moeten we hier 3 uur inzitten ?"  Si, signorita ... de vrachtwagen bracht ons niet naar een nabijgelegen parking met echte bussen maar vertrok doodleuk over het grindpad richting Lares. Aan boord zaten een tiental 'local people' gepakt en gezakt met de typische kleurrijke doeken waarin de Indianen vanalles vervoeren. Onze medepassagiers waren heel vriendelijk, en toen we nog eens checkten of we wel juist zaten en het Lares vraagteken weer opgooiden, knikten ze bevestigend.

Nadat het ongeloof en de :"Had ik maar een all-in club Med vakantie geboekt"-gedachten de revue gepasseerd waren, konden we niets anders dan deze gedachten loslaten en deze achtbaansrit over de bergpas vervolgen met de leuze  :"Enjoy the ride". Als extra feature kroop er aan Hermanski's voeten, een zak op 4 poten rond. Een-niet-nader-te-herkennen-schepsel was medepassagier in de laadbak .. af en toe zag je de zak zich oprichtten en naar links en rechts zwiepen op het ritme van de vrachtwagen.  Lindsay dacht dat het 1 van volgende dieren betrof :"een varken, geit of schaap" ... Hermanski ging voor de 'hond in een zak'. Het voor de hand liggende "een kat in een zak", kwam niet tersprake.

De vrachtwagen reed met de vlam in de pijp over deze Zuid-Amerikaanse Brennerpas ... een grindpad dat de bergpas moest voorstellen. Elk nadeel heb zijn voordeel ... en zo konden we bij gebrek aan ramen, de loodrechte afgronden die zo kenmerkend zijn voor de Andeswegen niet zien. Er werd ons middels een klein kijkgat tussen laadbak en zeil enkel een blik gegund op de bergtoppen ... na een uurtje rijden -ons schrap zettend voor de putten in de weg, die de ongeveerde vrachtwagen nauwelijks wegfilterde- konden we vlakbij de besneeuwde bergtoppen ontwaren, het gebrek aan bomen op de berghelling vertelde ons dat we op een hoogte van 4000 m plus (de boomgrens in de Peruaanse Andes) aan het rijden waren. Gelukkig waren we nu praktisch op de top van de pas, na de klim ging het gezwind bergaf richting Lares.

Rond 9 uur 's morgens stonden een zichtbaar opgeluchte Hermanski en Lindsay dan ook glimlachend op het dorpsplein van Lares. Die glimlach zou vlug verdwijnen aangezien er 5 minuten later, een moderne gele toeristenbus stopte naast de veredelde vrachtwagen waar we de voorbije 2 en een half uur hadden ingezeten. Uit de bus stapte goedgemutste Peruanen en ook twee Franse toeristen. Toen we die Fransen vroegen of zij ook uit Kalka waren vertrokken ... knikte ze bevestigend. Als klap op de vuurpijl, bleek de prijs van een kaartje van de van alle comfort voorziene (tv etc) bus, exact hetzelfde als onze 'couleur locale' laadbak experience, namelijk 6 soles.

Gelukkig nam de bus ons voor 1 soles mee naar de 1 km verder gelegen hot spring. De vrachtwagen-rit door het vagevuur, bleek toch de moeite waard te zijn geweest ... aangezien een modern zwembadcomplex in een prachtige vallei met idyllisch bergriviertje op ons wachtte. Het zwavelgele water bleek onderverdeeld in verschillende poelen en het ging van hot, hotter naar hottest ! Toen Hermanski als eerste de hottest poel uittestte, moest hij 'eek-a-mouse' snel zijn teen terugtrekken uit het loeihete water. Dus toch maar eerst beginnen bij het ronde zwembadje met de meeste mensen in, dat iets koeler was, maar nog altijd badwater warm ...

Vervolgens stond de middelste poel, die nog voorzien was van bergwaterkoeling, op het menu ... alvorens Hermanski's "sexy body" klaar was voor het stoombad op "muy muy caliente" temperatuur. De warmste hotspring -opgewarmd door vulkaanenergie- waarmee Hermanski in Peru al heeft mogen kennismaken. Echt een cadeautje om in zo'n idyllisch bergdecor van het hete bronwater te mogen genieten.

Om 12 uur ... na 3 uur badderen was het tijd om de omgeving te verkennen ... de restaurants van het stadje bleken niet open en de hostals waren nogal basic, basic ... dus werd er besloten om 3 uur in de namiddag terug te keren naar Cusco, home sweet home.

Ditmaal vertrokken we in de van alle comfort voorziene toeristenbus ... Het nadeel van deze bus was dat je nu wel door het raampje in de uiterst nabij gelegen afgrond kon kijken. Toen Hermanski opperde dat de buschauffeur maar een metertje moest afwijken van het pad om al met 1 wiel over de afgrond te steken ... opperde Lindsay dat onze nieuwe bus veel betere banden had dan ons vrachtwagenmodel ...

De 'Almighty' moet aan het meeluisteren zijn geweest want nadat we net de 4000 meter hoge top van de bergpas gepasseerd waren, hoorden we gerommel in de linkervoorwielkast ... en jawel platten tuub ! Routineus legde de chauffeur een steen onder de achterste band ... en begon alsof het de banaalste zaak van de wereld was ... de op enkele meters van de afgrond staande bus te depanneren...  een half uur en veel gelach later ... konden we ons pad weer vervolgen... Gedachten als "hij heeft dat wiel toch wel goed vastgedraaid" schoten bij elke haarspelbocht door de wervelwind van rampscenario's in Hermanski's hoofd. Om een lang verhaal iets korter te maken ... we zijn heelhuids terug in Cusco beland ... home sweet home en weer een avontuur rijker !

Un dia en la vida de ...

Un dia en la vida de don Hermanski (3360 m hoog)... op straat kwam ik deze twee fotogenieke modellen tegen. A smile from two lovely ladies from Peru naar het verre Belgica ... en die lammetjes dan... muy lindo !

5 op een rij ... Hermanski, Lindsay, Laura, Patty en Matthew van de Spaanse school San Blas (el barrio antiguo de Cusco) zijn op yoga les geweest bij Cusco resident, de Amerikaan Al uit San Diego. ( I can call you Betty / And Betty when you call me / You can call me Al ... call me Al) Tijdens de yogasessie deden we onder andere "the infamous Cusco pose" ... Breathing is good ! Remember you're in Cusco !

Empire of the sun

Qorikancha ... roep het eens luidop (QORIKANCHA ... ) het heeft een zeker je-ne-sais-quoi, nietwaar .. ! Qorikancha was dan ook de belangrijkste tempel in het Inca rijk en was opgedragen aan Inti, de Zonnegod.  Hermanski heeft voor de gelegenheid dan ook zijn knalgele zonne-t-shirt aangetrokken ... dress to impress voor de goden ;-)

Op bovenstaande foto zie je een schilderij dat een interpretatie is van de 41 'seqes' of lijnen (zonnestralen zo u wil) die vanuit Qoriqancha vertrokken in al de richtingen van het Inca rijk ... langs deze lijnen bevonden zich 328 waka's of plaatsen waar zich gebouwen, pleinen, heilige stenen en fonteinen bevonden (te zien als puntjes langs de seqes op het schilderij). De vier kleuren op het schilderij komen overeen met de 4 provincies van het Inca rijk :"Chinchasuyu, Qollasuyu, Antisuyu en Kuntisuyu". A lot of SUYU, als je het mij vraagt !

De zonnetempel ligt langs -hoe kan het ook anders- de avenida del Sol, in hartje Cusco. De vloer- en muren waren vroeger helemaal bedekt met puur goud en ook het binnenplein stond vol met gouden beelden. Toen de Spanjaarden voor het eerst de tempel zagen zeiden ze :"It's fabulous beyond believe" oftewel het is zo oogverblindend mooi dat ons verstand het niet kan bevatten ...

Condor - Puma - Slang

Dan blijft de vraag ... als de Spanjaarden de tempel zo oogverblindend mooi vonden ... waarom ze hem daarna dan praktisch volledig gesloopt hebben op enkele Inca-muren en funderingen na. Het Santo Domingo klooster en kathedraal die ze er bovenop bouwden, zijn al enkele keren verwoest geweest door aardbevingen. De inca-muren en funderingen blijven daarentegen onbeschadigd rechtstaan. The revenge of the Inca ;-) Die Inca-muren zijn trouwens behoorlijk indrukwekkend, de gigantische blokken zijn perfect op elkaar geplaatst zonder mortel of superlijm en er kan amper een speldenkop tussen de voegen ... Qua metselkunst is een Inca-paspoort toch wel de referentie ....

De antropoloog Tom Zuidema suggereert dat het seqe systeem met de Inca kalender verbonden was ... en dat iedere dag van het jaar overeenkwam met een waka. Op de feestdag van de waka werd er een ritueel gedaan en dingen geofferd. Zuidema veronderstelt ook dat de Inca's de waka's gebruikte voor astronomische observaties. Dus de tempel was de zon en de waka's de sterrren ? Wel elke antropoloog geeft zijn eigen interpretatie van de geschiedenis ... om het echt te weten zouden we het een Inca moeten vragen. Heeft u toevallig een verdwaalde Inca als buurman, vraag hem dan eens naar het hoe en waarom ... 

Temple of the moon

Hermanski is samen met Lindsay (medestudente Spaans uit Castricum Holandia) gaan paardrijden vlakbij de ruïnes van Saqsaywaman. Het uitzicht :"Stel u voor veel inca-muren op een bedje van grasgroene weiden in de heuvelachtige bergen boven de stad". Op onderstaande foto ziet u het oude stadscentrum van Cusco vanuit vogelperspectief, met onder andere aan Hermanskis linkerkant de  "Plaza de Armas" en de kathedraal van Cusco. Het was een zomerse dag (de heetste dag in Cusco voor zover ik me kan herinneren) ...

Met de paarden ging het opweg naar de tempel van de maan en dat bleek nog een flink stuk klimmen zijn vanuit Saqsaywaman dat toch ook al een "kleine eiffeltoren" boven de stad ligt. Gelukkig waren het de paarden die het meeste werk moesten verrichten, al balancerend op het keienpad. De enige taak van Hermanski was in het zadel blijven, hij ging dan ook voor de eerste paardrijtocht in de vrije natuur uit zijn leven. Lindsay had al meer paardrijervaring. Zo'n paard kent dus vier standen vooruit, links, rechts en stoppen ... so far so good ... Zolang het paard een beetje een rustig tempo aanhield ging het vrij aardig, maar wanneer hij in gallopmodus ging ... leek het wel een hobbeldebobbel rodeo en trok Hermanski dan ook snel aan de handrem ... waarop mijn jolly jumper genaamd :"Coca Cola" ... met enkele forse winden, het maneuver kracht bij zette ... Het gekke is dat je dan zelf een beetje beschaamd bent ... je bent toch een beetje 1 met jouw caballo. 

Samen met ons, reed er ook een Frans koppel mee uit Rennes in Bretagne. Ze waren op rondreis in Zuid-Amerika ... de jongen bleek afkomstig te zijn  uit de stad Avranches die op een heuvelrug ligt en een ma-tu-vu heeft op de baai van Mont-Saint-Michel... C'est merveilleux n'est-ce-pas !    

Ondertussen zit Hermanski nog steeds op Spaanse les... deze week had hij privéles van lerares Patricia ... Het was de werkwoordenweek ... Hermanski heeft voorzichtig gelobbyd om van 'ser' en 'estar' 1 werkwoord te maken 'serstar' en zo die eeuwige twijfel over het gebruik van de twee werkwoorden -die toch min of meer hetzelfde betekenen- uit de wereld te helpen ... zonder succes (lobbywerk in Brussel zal wel soelaas brengen). 

Hermanski's theorie over de Spaanse taal ... als de boodschap maar overkomt, waarom al die regeltjes ? Por ejemplo "I know" ... is dus 'yo sé' in het Spaans, maar Hermanski voelde eigenlijk meer voor het beter klinkende "yo sabes" (blijkbaar een veel gemaakte fout in de Spaanse lessen). Toen Hermanski voor de zoveelste keer een fout maakte tegen deze werkwoordsvorm riep hij uit :"But Patricia ... I like "yo sabes" better ! Patricia kon het wel appreciëren dat Hermanski als eerste student, er rechtuit voor uitkwam dat hij "yo sabes" gewoonweg beter vond klinken, ook al is het grammaticaal tegen alle regels ! How to start a language revolution ...

Ik wil de wereld Zien (J.Verminnen)

Op een doordeweekse dag in Cusco, liep Hermanski langs de avenida Argentina, tussen eetkraampjes en wachtende indianen bij het bushokje laverend. Plots zag hij voor de eerste keer in de verte de besneeuwde bergtop van Mount Ausangate ... de 'big kahuna' onder de bergen in Cusco. Deze 6384 meter hoge bergtop is enkel bij helder weer te zien (of wanneer een wolk eventjes zo vriendelijk is om het zicht niet te belemmeren). Ausangate bevindt zich aan het einde van de prachtige vallei van Cusco, voor de indianen is hij de belangrijkste 'apu' of heilige berg in de Cuscovallei.

Nadat hij Mount Ausangate even goeiendag had gezegd, draaide Hermanski zijn hoofd 180 graden en zag hij dat de zon aan het ondergaan was boven het dal van Cusco. Ook de eerste maal, sinds de goede maand dat hij in Peru is, dat Hermanski dat zag gebeuren. Plots herinnerde hij zich weer het gesprek aan de telefoon met zijn geliefde zus Kim, die hem eergisteren nog vroeg ... :" Of hij de zon al had zien ondergaan in Cusco (de blogtitel indachtig)". Hermanski moest eerder schaapachtig bekennen dat hij nog nooit op de zonsondergang in Cusco had gelet. Maar nu zag hij dus zijn blogtitel in levende lijven boven de bergtop geprojecteerd. En vlug vlug legde hij deze 'photo opportunity' op de geheugenkaart vast voordat het laatste streepje licht de dag voor de nacht inruilde.

Met een beetje fantasie zie je de vorm van een vliegende vogel in de wolk ...  Free as a bird in Cusco ...

I want to fly like an eagle to the sea,

fly like an eagle, let my spirit carry me !

I want to fly like an eagle

Till I'm free

Oh Lord, through the revolution !

(met dank aan de Steve Miller band :-)

Ik wil de zon zien ondergaan in Cusco, is trouwens een tekstregel uit Johan Verminnens' song ... "ik wil zo graag de wereld zien". Het idee komt eigenlijk van ons Kim als ik mij goed herinner... ik hoorde haar de tekstregel zingen net voor ik vertrok en de rest is geschiedenis ...

Ik wil de zon zien ondergaan in Cusco
de tango dansen in Buenos Aires
de blues van Memphis tot in New Orleans
oh ik zou zo graag de wereld zien !

(Johan Verminnen)

¡Feliz año nuevo 2011!

Hermanski wenst al wie dit leest een fantastisch 2011 toe ... vanuit ´el ombligo del mundo´ Cusco !

Het Plaza de Armas -te zien op onderstaande foto- stond in vuur en vlam ... al vanaf een uur of 10 ´s avonds werd er naar lieve lust vuurwerk afgestoken (un poco loco als je het mij vraagt),  om klokslag 12 vormde zich een soort van menselijke rivier in de mensenmassa, een kleine menigte ging namelijk rondjes lopen rond het plein.. Dit gebruik zou volgens de overlevering de mensen die meelopen een jaar vol exotische reizen opleveren ... Het spreekt voor zich dat Hermanski ook meeliep in deze parade voor reislustige wereldburgers.

Plots komt er vanuit het niets een man uit de massa en wenst Hermanski uitbundig Happy New Year ! Het blijkt de mannelijke helft te zijn van het Franse koppel uit Bretagne waarmee Hermanski in Arequipa kerstavond heeft doorgebracht. Al vlug volgt zijn enthousiaste vriendin die me met drie kussen een feliz año nuevo toewenst ... voor ik het weet verdwijnen ze weer in de mensenmassa als een scène uit een absurde Nouvelle vague film ... later op de avond zullen ze nog eens kort opduiken in een discotheek ...   Ik blijf dit koppel in Peru tegen het lijf lopen ... op de condor cross in de Kolka vallei kwam ik ze voor de tweede maal tegen : 'salut les mecs, vous ici, pas possible` (in Hermanski's Jerommekes frans) ... en nu dus voor de derde maal op nieuwjaarsnacht in Cusco, soms leest het leven als een reisroman.

Over naar een ander Peruaans nieuwjaarsgebruik ... geel ondergoed ... de plaatselijke markt staat de dagen voor nieuwjaar vol met kraampjes die dat gele ondergoed verkopen. De gele kleur staat voor ´buena suerte´oftewel good luck in het nieuwe jaar ...

Met gele boxershort is Hermanski dus vol goed geluk 2011 binnengestapt ... andere geluksbrengers zijn de veelgekleurde kaarsen, eveneens verkrijgbaar op de markt, iedere kleur staat voor een ander thema ... vrede in de wereld, geluk in de liefde  ...  etc.

 Naast de kaarsen heb je ook kraampjes met ´dinero buena suerte´ brengers ...stapels met nepdollars en euro's die zich in 2011 natuurlijk in echte benjamins en euro's gaan transformeren.

 Maar niet alleen geld ... al je droomwensen voor 2011 kan je in miniatuurversie kopen ... auto´s, villas met  zwembad, reiskoffers (daar zijn die exotische reizen weer), flatgebouwen, diploma´s ... Hermanski heeft zich dan ook een heel mini-imperium aangeschaft  ... 2011 here I come !

Een ander gebruik is om klokslag 12 ... 12 druiven op te eten en bij iedere druif een wens te doen ! Ik wens een lekkere druif ... (nog 11 te gaan ;-)

Samen met de Peruaanse Yeny (receptioniste in mijn eerste hotel) en haar nicht heb ik het Peruaanse nieuwjaar doorgebracht. Eerst een ´Franse´loungebar, vervolgens de Plaza de Armas en als afsluiter een Peruaanse discotheca ! Boem Boem Pouw 2011 !